'Dat zo’n mensenleven wordt weggevaagd, dat doet pijn'

Kunstenaar Hazel van Berkel is een verzamelaar die weggooit

Kunstenaar Hazel van Berkel werkt sinds kort in de kunstresidentie DOC4 in Haarlem. De werkplek zit in een omgebouwde scheepswerf en bevindt zich naast molen De Adriaan. Vorig jaar studeerde Van Berkel af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Ze is een verzamelaar, maar wel eentje die weggooit. Haar werk gaat dan ook veel over verlies.

Op de grond van het atelier ligt een groot kleed waarop ze met een borsteltje haar laatste vondsten van het strand van Bloemendaal aan het schoonvegen en opstapelen is, zoals een kok gerechtjes mooi presenteert op een bord. Het ziet eruit als het werk van een strandjutter. Er hangt een waslijn in de ruimte waarop allerlei halfvergane kledingstukken opgehangen zijn, gevonden bij haar jutterswerk. Van Berkel praat snel – soms wat dromerig – en aan een stuk door. Nog niet alles is uit haar woonplaats Utrecht vergeheveld, dus af en toe zoekt ze naar dingen die ze dan niet kan vinden. Aan de muur zijn enkele handschoenen gepresenteerd, zonder hun wederhelft, zoals je ze in de winter regelmatig op straat ziet liggen. Dit is onderdeel van een serie waarbij ze naar verbinding zoekt. ,,Ieder mens verliest weleens een handschoen. Ik ben ze gaan verzamelen. Elke handschoen is voorzien van coördinaten van de vindplaats. Ook doe ik een oproep aan mensen om hun handschoenen weer te komen ophalen.” Van Berkel vindt de interactie met mensen mooi. Het gevonden waar behandelt ze met respect. Ze strijkt ze zelfs in vorm. Bij het vinden van een handschoen weet je niet van wie ze zijn, zegt ze, of wie er komt opdagen als ze opgehaald worden. ,,Je hebt geen flauw idee wat voor persoon erachter zit. Dat vind ik fascinerend.’’ Van de collectie handschoenen gaat ze nog een publicatie maken, inclusief alle coördinaten en data, als een dagboek of een archief.

Lees het hele artikel op de site van Haarlems Dagblad.

Geschreven voor Haarlems Dagblad
Gepubliceerd op 4 februari 2026
Tekst: Jeroen Hoenselaar
Foto's: United Photos/Rob van Wieringen